Հայաստանում մսատու տավարաբուծության եւ դրա արտահանման հեռանկարները գնահատելը պարզ է, քանի որ Հայաստանը ներկայումս չունի մսատու տավարաբուծության բնագավառ։ Չնայած ավելի քան 1 միլիոն հեկտար բարձրակարգ արոտավայրեր ունենալուն, որոնցից ավելի քան 80%-ը չի օգտագործվում, գտնվում են ծովի մակերևույթից 1200–1800 մետր բարձրության վրա՝ թույլ տալով ավելի քան 10 ամսվա արոտային սեզոն, Հայաստանը չի արտադրում տավարի միս, եւ
Այսօրվա գլոբալ սննդի համակարգում հետագծելիությունը՝ կենդանու կյանքը և կերակրման պատմությունը ֆերմայից մինչև սեղան հետևելու հնարավորությունը, պարենային անվտանգության հիմքն է։ Երբ այդ շղթան խզվում է, սպառողները կանգնում են անտեսանելի, բայց շատ լուրջ վտանգների առաջ։ Անհետագծելի միսը կարող է պարունակել հակաբիոտիկների մնացորդներ, հորմոններ, պեստիցիդներ, ծանր մետաղներ և այլ աղտոտիչներ, որոնք երկարաժամկետ առումով վնասում են մարդու առողջությանը։ Այս
Պատճառներ, հետևանքներ և հնարավոր լուծումներ Ներածություն Անցած տարի մեր հրապարակած հոդվածում (https://mountainhighfarms.net/հայկական-գյուղատնտեսության-ճգնաժամն/ ) վերլուծել էինք Հայաստանի գյուղատնտեսության ճգնաժամը, դրա պատճառները և առաջարկել էինք մի շարք պարզ, գործնական լուծումներ։ Այդ ժամանակից ի վեր իրավիճակը ոչ միայն չի բարելավվել, այլ, դատելով Վիճակագրական կոմիտեի հրապարակած տվյալներից, անասնապահությունը մտել է արագընթաց անկման փուլ, որից վերադարձն այս պահին չի երևում։
«Խնդիրները չեն ծագում այն բանից, ինչը դուք չգիտեք: Դրանք ծագում են այն բանից, ինչը դուք հաստատ գիտեք, բայց իրականում այդպես չէ»: Մարկ Թվեյն Հայաստանի անասնապահության ոլորտը կանգնած է ճակատագրական ընտրության առաջ։ 2014 թվականից ի վեր խոշոր եղջերավոր կենդանիների գլխաքանակը կրճատվել է 26%-ով՝ 677,500-ից հասնելով 501,500-ի։ Միաժամանակ, մսի ներկրումները կայունորեն շարունակվում են՝ փոխարինելով տեղական արտադրության անկումը։
